Başladığın Cümleyi Kendin Bitiremezsen, Noktayı Başkası Koyar

Başladığın Cümleyi Kendin Bitiremezsen, Noktayı Başkası Koyar

Hayat, kelimelerden ibaret bir savaş alanıdır. Başını sen attın o cümlenin, cesaretle, umutla, belki de korkuyla… Ama unutma: Eğer sen bitirmezsen, başkası bitirir. Ve çoğu zaman, senin istediğin gibi değil.

Çünkü hayat boşluğu affetmez. Sen susarsan, sessizliğini dolduracak biri mutlaka çıkar. Sen karar vermezsen, başkaları karar verir. Sen savaşmazsan, başka eller kazanır. Başkalarının kalemi senin hikayeni tamamladığında, çoğu zaman acıtır, çoğu zaman yüzüne tokat gibi iner.

Her cümlenin bir sorumluluğu vardır. Başını attığın söz, yaptığın iş, giriştiğin hayal… Hepsi senin elinde bir güçtür. Ama güç, sahiplenilmediğinde bir yük olur. Sen korkarsan, ergersen, başkasına bırakırsan; hayat sana gülmez. Çünkü hayatın en acımasız öğretmeni, boşluğu doldurandır.

Gerçek güç, başladığın cümleyi kendin bitirebilmektir. Cesaret, sorumluluk ve kararlılık… Bunlar olmadan her başlangıç, başkasının oyun alanına dönüşür. Hayat, senin hikayeni yazmana izin verir, ama kalemi elinden alırsa geri vermez.

Hatırla: Cümlenin başını attın, söz senin. Noktayı da sen koyacaksın. Yoksa hayatın en acımasız hakimi başkaları olur. Ve o hakimin noktası çoğu zaman keskin, soğuk ve affetmez.

Başla, sahiplen, bitir… Yoksa cümlenin sonunu başkası yazar ve o son, asla senin hayalini taşımaz.